شبکه تلویزیونی تمدن

شبکه تلویزیونی تمدن جستجو
پنج شنبه، ۸ سرطان ۱۳۹۶ - 29 June 2017

تجربه ای که آزموده شده بود!

140930163715_signing_of_bsa_976x549_epaشجاع حسین محسنی

در هفته ای که گذشت، مجلس نمایندگان، محمد حنیف اتمر،  مشاور امنیت ملی و ضرار احمد عثمانی، سرپرست وزارت امورخارجه را فراخواند تا در مورد مسایل امنیتی و ابهامات پیمان استراتژیک، پاسخ دهند.

نشست مجلس با این دو مقام سیاسی و امنیتی به دور از دوربین های رسانه ها و پشت درهای بسته برگزار شد.آقای اتمر در پایان این نشست گفت: امیدوارم نمایندگان، با درنظرداشت منافع ملی تصمیم بگیرند. قرار است در روزهای آینده تصویب یا رد پیمان امنیتی با امریکا در دستور کار مجلس قرار گیرد. از همین جهت روزهای آینده مجلس، روزهای مهم و پرکاری خواهد بود و مجلس این روزها، شاهد لابی گری های زیادی است.

آقایان اتمر و ضرار احمد عثمانی تنها یک روز پس از حمله به عمارت فرماندهی کابل به مجلس فراخوانده شدند. در روزهایی که وضعیت امنیتی در کشور تعریفی ندارد و بدتر از قبل شده؛ به گونه ای که آمار تلفات نیروهای ارتش و پولیس ملی بالا رفته و علیرغم آغاز فصل سرما، جنگجویان مخالف دولت در عملیات درون شهری پرکار تر شده اند. یک روز پیش از حضور اتمر و عثمانی در مجلس، عمارت فرماندهی پولیس کابل که برج امنیت و اندرونی ترین لایه محافظت شده پولیس است، پیش چشم انبوهی از سربازان پولیس، چندین ایست بازرسی و در برابر دوربین های محافظتی، شاهد حمله انتحاری بود.

دراین حمله، آمر دفتر فرمانده پولیس کابل کشته و شش تن دیگر زخمی شدند؛ اما این حمله با توجه به محل آن، پرسش های زیادی را برانگیخت.

حمله اخیر به ساختمان فرماندهی پولیس کابل، بی شباهت به حمله سه سال پیش به ساختمان وزارت دفاع ملی نبود. سه سال پیش نیز مهاجم انتحاری بیخ گوش وزیر دفاع وقت رسید. در آن حمله گفته شد که بستگان یکی از مشاوران در رساندن انتحاری به محل، دست داشته و فراری شده است. فرماندهی پولیس کابل هم از لحاظ تدابیر امنیتی در حد محدوده سبز ارگ ریاست جمهوری است. مقر فرماندهی پولیس کابل که وظیفه دارد امنیت شهر را تامین کند، در میان تلی از تجهیزات امنیتی، هدف قرار گرفت.

برای بسیاری، این پرسش به وجود آمد که چگونه عامل انتحاری از میان این همه سدهای امنیتی و معابر مسدود، گذشته و تا طبقه سوم ساختمان، جایی که اتاق خلوت فرمانده است رسیده است؟

این رخداد، مزید برعلت شد تا مجلس نمایندگان، مشاور امنیت ملی حکومت را فرابخواند. رئیس جمهور اشرف غنی در نخستین روزهای کاری اش به مشاور امنیت ملی خود دستور داده بود استراتژی امنیتی را ترتیب کند. انتظار می رفت همه ساختارها و برنامه های گذشته، بررسی و زیر و رو شود و حکومت جدید بتواند تغییری در اوضاع امنیتی کشور ایجاد کند.

آقای اشرف غنی هنوز خستگی مراسم تحلیف بر تن داشت که پای میز امضای پیمان امنیتی رفت و با خوشبینی مفرط و شتاب زدگی، زیر این پیمان صحه گذاشت. تصور این بود که شاید پیمان امنیتی، آخرین سد ناامنی در افغانستان باشد و با امضای آن، معضل امنیت کشور حل خواهد شد.

مهمترین خواست افغانستان از این پیمان، کاهش تهدیدها بود؛ در حالیکه نه تجهیز ارتش به درستی صورت گرفته و نه از میزان تهدیدها کاسته شده است.

دو نامزد رقیب در انتخابات، با قصد نزدیکی بیشتر با قدرتهای خارجی، موضوع امضای پیمان امنیتی با امریکا را نخستین برنامه کاری خود خواندند و روش آقای کرزی؛ رئیس جهور پیشین در نگهداشت و چانه زنی روی پیمان را نقد کردند؛ اما این شتاب زدگی مفرط، آخرین مرحله چانه زنی طرف افغان در مورد این پیمان را هم از کف ربود.

طرح موضوع در جامعه به گونه ای بود که افکار عمومی اقناع شدند و انبوهی از ارتش رسانه ای، این مشی سیاسی را تقویت کردند و به خورد مردم دادند.

حالا پیمان به مرحه نهایی اش رسیده؛ افغانستان به همه خواست های طرف غربی چراغ سبز نشان داده، از ایجاد پایگاه ها تا کنترل های مخابراتی و تا حق قنسولی یا کاپیتولاسیون و مصئونیت قضایی که به معنی انتقال بخشی از حاکمیت ملی است، همه و همه را به امریکایی ها واگذار کرده است.

بدتر شدن اوضاع امنیتی و سکوت امریکا در برابر تجاوز همسایه شرقی، نشان داد که وجه المعامله این همه امتیاز، تنها یک موضوع است؛ کمک های اقتصادی به افغانستان؛ کمک هایی که محل هزینه آن را نیز طرف غربی تعیین می کند. هزینه هایی که صرف روزمرگی سیاست در افغانستان می شود و هیچ برنامه زیر بنایی برای اقتصاد وابسته کشور در آن دیده نمی شود.

افغانستان همیشه پاکستان را در ناامنی های کشور متهم می داند و روشن است که اسلام آباد از زمان تاسیس کشور پاکستان تا کنون پناهنده استراتژیک غرب و مهمترین متحد امریکا در منطقه بوده. با این وصف، حکومت از اعمال نفوذ طرف امریکایی روی جنرالان راولپندی ناامید شده و چرخ دیپلماسی منطقه ای را به حرکت در آورده است. از عربستان تا چین، افغانستان به دنبال اهرم های منطقه ای می گردد. گویا کاری از ایالات متحده در مورد پاکستان ساخته نیست و یا اصلا نمی خواهد پاکستان را وادار به تمکین کند.

رئیس جمهور اشرف غنی اولین شکست سیاست خارجی خود در مورد ایالات متحده را با پیگیری مذاکرات منطقه ای نشان داد. افغانستان با ایالات متحده، وارد اتحاد استراتژیک شده؛ اما ایالات متحده هیچگاه نخواسته و یا نتوانسته در زمینه دخالت های پاکستان، افغانستان را کمک کند. منطقه ای که آقای اشرف غنی به آن رو آورده، می داند که سیاست بی طرفی افغانستان دیگر محلی از اعراب ندارد. افغانستان عملا به آغوش ناتو لغزیده در حالیکه در رقابت های شدید منطقه ای، ناتو هم در کنارش نیست.

تلاش های اخیر حکومت؛ دور باطلی است که از الگوی ناموفق آقای کرزی رونوشت شده. اگر اعمال نفوذ منطقه ای جواب می داد، حامد کرزی چند بار دنبال این آزموده ها رفته بود. از ترکیه تا عربستان و از قطر تا چین به هر دری کوبید تا نتیجه ای به دست آید؛ اما نتیجه ای نبخشید.

پازل امنیت در افغانستان به گونه ای است که همه بازیگران بخشی از پازل بحران هستند. در این میان وقتی کفه ترازوی سیاست خارجی به یکسو سنگینی می کند، دیگران میلی به همکاری ندارند.

آقای اتمر در مجلس گفت امیدوار است نمایدگان با درنظرداشت منافع ملی کشور، تصمیم بگیرند. تعریف از منافع ملی به اندازه ای گنگ و نارسا است که می شود برداشت های متفاوتی از آن داشت؛ اما دستکم روی وحدت قلمرو یا همان تمامیت ارضی، استقلال، منافع امنیتی و منافع اقتصادی به عنوان شاخصهای عینی منافع ملی، در دیدگاه عینی گرایان توافق نظر وجود دارد.

تعریف از منافع در افغانستان، تعریف نخبگان سیاسی از این مفهوم است. منافع ملی ذهنی شده و تعریف آن را نخبگان به جامعه رسانه ای و افکار عمومی تزریق می کنند.

امنیت، بخش مهمی از منافع ملی است؛ اما تا کنون این مهم، لحاظ نشده و افغانستان که امنیت را مهم ترین نیازش می داند، بعد از سال ها  تلاش و امضای ده ها پیمان به آن دست نیافته است؛ حتی در نحوه کمک های اقتصادی هم که موضوع داخلی دولت افغانستان است، دخالت هایی می شود و شرط و شرایطی تعیین می گردد.


اشتراک گزاری خبر

نظر دهيد

* ايميل شما پخش نخواهد شد.


شبکه تلویزیونی تمدن

شبکه تلویزیونی تمدن در برابر محتوای مطالب دیگران مسئول نمی باشد. کلیه حقوق مطالب مربوط به سایت شبکه تلویزیونی تمدن می باشد.

Designed & Developed by